Rzeźba dłoni

W opisie spektaklu pojawia się motyw wielkiej rzeźby złożonych dłoni, osadzonej w starannie zbudowanej przestrzeni scenicznej. Tego typu forma nie działa jak zwykła dekoracja, lecz jako nośnik znaczeń — element przywołujący skojarzenia z klasyczną tradycją rzeźbiarską, wysoką kulturą i duchowym napięciem obecnym w przedstawieniu.

Powiększona skala i uproszczona, monumentalna kompozycja sprawiły, że dłonie funkcjonowały na scenie jako autonomiczny obiekt rzeźbiarski. Forma mogła być odczytywana jednocześnie jako gest skupienia, modlitwy, napięcia, wewnętrznej koncentracji lub symbolicznej relacji między człowiekiem a wartościami, do których odwoływał się spektakl.

Naszym zadaniem było wykonanie wielkoformatowej rzeźby przeznaczonej do pracy w warunkach scenicznych. Obiekt musiał zachować siłę oddziaływania zarówno z bliska, jak i z perspektywy widowni, a jednocześnie funkcjonować jako spójny element scenografii teatralnej.

Dłonie były jednym z kluczowych elementów scenografii i porządkowały wizualnie przestrzeń przedstawienia. Ich forma dobrze pracowała na scenie — była czytelna, charakterystyczna, pomagała budować odpowiedni klimat całej realizacji.