Hermès Odyssey

Kluczowym elementem realizacji było przygotowanie form, które nie były klasycznie rzeźbione od początku do końca jako zamknięte modele. Zależało nam na zachowaniu dużej elastyczności projektowej, tak aby na każdym etapie można było szybko reagować na uwagi projektanta i swobodnie zmieniać kierunek kompozycji.

Modele zostały wykonane proceduralnie. Na zgrubny kształt fali były automatycznie nakładane strużki wody, tworzące złożoną, warstwową powierzchnię bez konieczności ręcznego modelowania każdej z nich na stałe. Dzięki temu geometria pozostawała „żywa” — podatna na zmiany przez cały proces projektowy, a poszczególne parametry można było dostosowywać bez przebudowywania modelu od zera.

Takie podejście okazało się bardzo pomocne w praktyce. Projektant mógł wprowadzać zmiany na dowolnym etapie prac, wpływając na rytm formy, kierunek przepływu, proporcje i ogólny charakter obiektu. Proceduralny model pozwalał zachować kontrolę nad całością, a jednocześnie nie zamykał drogi do późniejszych korekt.

Po osiągnięciu odpowiedniego rezultatu geometria została poddana końcowej obróbce. Na tym etapie można było dopracować wybrane fragmenty, dodać drobne detale, wyostrzyć niektóre przejścia albo wygładzić powierzchnie tam, gdzie wymagał tego efekt końcowy. Dopiero wtedy modele zostały przygotowane do produkcji i wydruku.

Finalne obiekty stały się częścią witryny o wyraźnie autorskim, scenograficznym charakterze. Projekt dobrze pokazuje przewagę modelowania proceduralnego w realizacjach wystawienniczych — szczególnie wtedy, gdy forma ma być złożona, płynna i wielokrotnie modyfikowana, a jednocześnie musi ostatecznie zostać przełożona na fizyczny, drukowany obiekt.